KaT Land

       Internet to narzędzie komunikacji, stwarza nam niesamowite możliwości nawiązywania kontaktów, jest ogromnym źródłem informacji o ludziach, przedmiotach i zjawiskach. Dalej jednak narzędziem do komunikacji miedzy ludźmi jest kultura, lub niestety jej brak, a internet to nie jest narzędzie, które dzięki temu, że daje nam wgląd w życiorysy i dorobek innych ludzi służy skracaniu dystansu między nami, a nimi. Nadal obowiązuje, jeśli chcemy się do kogoś zwrócić bezpośrednio, osobiste przedstawienie się, jeśli oczywiście ktoś wcześniej nas tej osobie nie przedstawił. Tak jest nie wiadomo dokładnie od kiedy. Nie wiem nawet kto te zasady wymyślił, kto wprowadził. Tak zresztą jak nie wiem kto wymyślił używane głównie w Poznańskiem powiedzonko- Na Ty tramwaj staje, a na dzyń, dzyń dzwoni-. Wydawać by się może mogło, że zasada przedstawiania się jest znana wszystkim i ogólnie stosowana i, że żadne narzędzie jej nie zastąpi. Są oczywiście grupy i sytuacje, które im się nie poddają, i chyba nikomu nie zdarzyło się słyszeć- Dzień dobry, przepraszam. Nie miałem okazji do tej pory osobiście się przedstawić, ale wiele o panu czytałem, pozwoli pan, że się przedstawię. Jestem Bronek Kwiatkowski i chciałbym panu dać w mordę-.
No to się może zdarzyć na marginesie, ale w nauczycielskim gronie? I żeby pani magister polonistyki uważała, że w dobie internetu to ona może sobie pozwolić na poufałe zwracanie się do kogoś, bo coś o nim przeczytała w internecie. -A fe, pani magister, uczymy się porozumiewać po francusku, a po polsku jeszcze nie umiemy. Ile byśmy nie wiedzieli o danej osobie z internetu czy skądkolwiek należy się przedstawić.
Bo dajmy na to czego bym z internetu nie wiedziała o moim ulubionym Stanisławie Mrożku nie mogę się na załóżmy jego wieczorze literackim zwrócić- Panie Stanisławie… , po prostu dlatego, że on nie wiedziałby, a powinien wiedzieć, kto się do niego zwraca. Dlatego należy się najpierw przedstawić i to bez względu na to czy zwracamy do mniej czy bardziej znanej osoby. Dajemy tym wyraz szacunku nie tylko osobie do której się zwracamy, ale i samym sobie. Wyrażamy tym, że nie jesteśmy osobami z nikąd, nic nie znaczącymi. Czy dotrze to jednak np. do nauczycielki jednej ze średnich szkół w Nowym Sączu? Podobno na naukę nigdy nie jest za późno. A co z młodzieżą, e, nasi młodzi ludzie są bystrzy, o nich jestem spokojna choć budzi mój sprzeciw, że osoba, której brak ogłady ma z nimi kontakt. Mam nadzieję, że oni mimo to korzystać będą z zasady zgodnie, z którą obycie ułatwia, a nie utrudnia życie. Świat idzie do przodu czy jak z powątpiewaniem pisał Ludwik Jerzy Kern –Świat idzie ku lepszemu-, ale wszystko co nowe ułatwia nam życie. Może w niektórych przypadkach dobrze trzymać się starych zasad. Tymczasem brak ogłady, nie wybiera grup społecznych i zawodowych, dotknąć może każdego. Nie liczy się z wiekiem i posiadanym majątkiem bez względu na to czy jest on odziedziczony, zdobyty własną pracą, czy kradziony. Nie łączy się niestety tak jak kiedyś z wykształceniem. Kiedyś, ale to było bardzo dawno niestety, do wykształcenia dostęp mieli nieliczni. I tu, jak prawie we wszystkim ilość powojennie wykształconych niekorzystnie kształtuje jego jakość. Wykształcenie, a właściwie zdobyty papier okoliczność zdobytego wykształcenia zaświadczający, daje natomiast często, też niestety, pewność siebie i to jest dla mnie jeden z ziemskich kosmosów i zagrożenie m.in. dla ogłady. Taki papier daje nieprzewidywalny w skutkach dostęp do wykonywania zawodów i zajmowania stanowisk wszelkich. Nikt przy przyjmowaniu na studia kandydatów na nauczycieli np nie sprawdza jaki mają oni poziom intelektu, kultury, znajomości dobrych obyczajów, ogłady i manier. No ale kto ma to niby sprawdzać? A przecież, chcemy tego czy nie, nauczyciele mają na nasze dzieci wpływ ogromny. A jest jakby coraz gorzej i coraz trudniej wymagać od młodych ludzi okazywania nauczycielom szacunku, a na to aby szacunek odczuwali nie ma już chyba co liczyć. I nie da się wszystkiego zwalić na komunę. Można, a nawet trzeba, jeśli się tylko da robić tak jak uczył Jan Kobuszewski-majster hydraulik, Wiesława Gołasa- swojego ucznia w skeczu kabaretu DUDEK- „ Chamstwu w życiu należy się przeciwstawiać”-
Ciekawe czy ta nauczycielka skecz zna? Nie dlatego, że za młoda tylko, że to jednak był kabaret dla ludzi o przynajmniej jako takim poziomie kultury, a kultura wymaga wyczucia.
No i trudno zachować kulturę jak się ma przed sobą taaką sztukę, czego ofiarą padłam i bardzo mi wstyd.
KaT

This entry was posted on środa, Luty 10th, 2010 at 7:26 pm and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.